آشیانه حرف هایی که دیگر نمیتوان نگفت
با تو تا اوج...
چشم هایت به من آموخته اند
زندگی پرواز است
پر کشیدن تا اوج
باورم نیست که تقدیرو زمان
بستانند پرو بال مرا
تو در آن اوج بمانی و من از
بودن با چشم تو
انکار شوم...
قاصدک
آرام
بی صدا
پرواز
قاصدک
آزاد
بارها
پرواز
من دلم
زخمی
پر صدا
فریاد
من پرم
خسته
تا کجا
پرواز...
دل ستاره ها
گریه که میکنی
دل ستاره ها
برای چشم های تو
چقدر تنگ می شود...
کاش چشمان تو...
و در تنهاییت یاد آر
قلبی را که لرزاندی
از مرور لحظه های تلخ تردید و پریشانی
پریشان است
در آبادی ما این چنین رسم است
که چشمان راست می گویند
کاش چشمان تو هم می گفت...
انگار باید اینطوری میشد. همه چی یهو دست به دست هم بدن
تا یک هفته پای منو از آلاچیق ببرن. نه فقط از آلاچیق بلکه از اینترنت ومتعلقاتش.
امروز که فرصت پیدا کردم مفصل بخوابم یکمم به کارای خودم برسم
احساس خوبی دارم.
اونی که این نوشته رو پیدا میکنی!
الان که اینارو می نویسم احساس بیداری می کنم!
نمی دونم چقدر به "هرمنوتیک هنری" اعتقاد داری ولی
به هر حال توی این نوشته منظور من از "بیداری" زندگیه و از "خواب" ...
راستی ممنون از همه روسفید کننده های واژه "انتظار"
تقدیم به همه آن هایی که سربلند بیدارند و معصومانه می خوابند...
بیداری
بیدارم و از یخ زدن آینه ها
باکم نیست
خوابیدم اگر
دست مرا
گرم در آغوش بگیر...
آستانه
چگونه نبینمت؟
چشمانم را که می گشایم
در سرتا سر افق پدیداری و
آنگاه که می بندم
در آستانه خیالم ایستاده ای...
فصل حضور
دیگر بهانه ای برای بهار نیست
در فصل حضور تو
زود تر از این ها
باید کناره می گرفت...
زیبای خفته
من نگرانم
که روزی تو
با آن هندسه زیبا و دقیق
با صورت خاکستری ودل نشینت
در زیر زمین
به خواب خواهی رفت
و من که در آفرینش هارمونی چشم نواز گوشه گوشه تو نقش داشته ام
برای تو
دلم تنگ می شود...
فردا اگر بیایم
مرا می شناسی؟!
توضیح:این مطلبو به بهانه به پایان رسیدن پروژه سه راهی وتونل ارتباطی خط ۴ به ۲
نوشتم. (تقدیم به کودک مشترکمان زیبای خفته "تونل...")
تا حالا از علاقه خودم به اشیا چیزی ننوشتم چون همه چی واسه من جان داره!
در ضمن من در سلامتی کامل به سر مببرم!
صدای تو
وقتی صدایت نیست
چشمانم پر از تنهایی است
نام من را
با تمام هستی ات
فریاد کن!
بودن یا نبودن
نبودنت
هجمه سردی ست
که خورشید را هم
یارای زدودنش نیست...
